Magdalena Biejat to polska polityczka i działaczka społeczna, która w 2025 roku była kandydatką Lewicy w wyborach prezydenckich. Tekst ten przedstawia jej drogę i doświadczenia z perspektywy zewnętrznej – nie jest to wypowiedź autobiograficzna.
Urodzona w 1982 roku, z wykształcenia socjolożka, od lat łączy działalność publiczną z zaangażowaniem społecznym. Jest matką i od wielu lat aktywnie działa na rzecz praw pracowniczych, kobiet oraz osób wykluczonych.
Zanim rozpoczęła karierę parlamentarną, była związana z organizacjami pozarządowymi. Brała udział w opracowywaniu propozycji zmian w politykach publicznych i pracowała bezpośrednio z osobami potrzebującymi wsparcia. Z czasem doszła do przekonania, że skuteczna zmiana wymaga wejścia do polityki i działania na poziomie instytucjonalnym.
Do Sejmu trafiła w 2019 roku, osiągając bardzo dobry wynik mimo odległego miejsca na liście wyborczej. W trakcie kadencji kierowała Komisją Polityki Społecznej i Rodziny, jednak została z tej funkcji szybko odwołana decyzją większości związanej z Prawo i Sprawiedliwość. Nie zahamowało to jej aktywności – należała do najbardziej pracowitych posłanek swojej kadencji, składając setki interpelacji i regularnie zabierając głos w debatach.
Jej działalność nie ograniczała się do parlamentu. W czasie sporów o praworządność, prawa kobiet i warunki pracy angażowała się również w protesty społeczne, łącząc aktywność polityczną z obecnością na ulicach.
W 2023 roku zdobyła mandat senatorki, uzyskując silne poparcie wyborców i pokonując kontrkandydata z PiS. Wkrótce potem objęła funkcję wicemarszałkini Senatu, wchodząc do ścisłego kierownictwa izby wyższej parlamentu.
Rok później ubiegała się o urząd prezydentki Warszawy, kończąc wybory na trzecim miejscu z wynikiem bliskim 13%. W tym samym czasie znalazła się w centrum ważnej decyzji politycznej – po wyjściu Partia Razem z obozu rządowego zdecydowała się pozostać w Klubie Parlamentarnym Lewicy. Uzasadniała to potrzebą współodpowiedzialności za państwo i chęcią realizowania możliwych do wdrożenia rozwiązań.
Jej zaangażowanie społeczne zaczęło się jeszcze w młodości. Już jako studentka działała jako wolontariuszka w Madryt, wspierając osoby w kryzysie bezdomności. Doświadczenia te miały istotny wpływ na jej dalszą drogę zawodową i wybory życiowe.
Jest absolwentką socjologii na Uniwersytet Warszawski, ukończyła również studia podyplomowe z zakresu zarządzania organizacjami pozarządowymi. Pracowała naukowo w Polska Akademia Nauk, koncentrując się m.in. na analizie roli kobiet w społecznościach lokalnych. Współpracowała także z Akademią Rozwoju Filantropii, gdzie koordynowała ogólnopolskie inicjatywy i współdziałała z licznymi organizacjami społecznymi.
Jej doświadczenie obejmuje więc trzy obszary: działalność społeczną, pracę ekspercką oraz politykę. To właśnie ich połączenie ukształtowało jej podejście do życia publicznego – jako przestrzeni odpowiedzialności i działania na rzecz wspólnego dobra.
W kampanii prezydenckiej w 2025 roku prezentowała wizję państwa bardziej otwartego, opartego na dialogu i solidarności społecznej. Podkreślała potrzebę budowania wspólnoty, w której nikt nie jest pomijany, a różnice nie prowadzą do trwałych podziałów.